Pierwszy oficjalny dzień szkolny za nami. Z jednej strony to nowe znajomości bądź spotkania z dawnymi przyjaciółmi, a z drugiej żmudna (i często nieciekawa) nauka, sprawdziany, kartkówki, wczesne wstawanie. Mam nadzieję, że ten rok szkolny przyniesie naszym obserwatorom mnóstwo korzyści i... skończy się równie szybko :p Przede wszystkim życzymy powodzenia, pamiętajcie, aby nie martwić się i nie przeżywać "na zapas". Trzeba myśleć pozytywnie! Także, wrzucamy na luz i dajemy radę :)
Uwaga, uwaga, budujące statystyki:
187- Tyle dni nauki szkolnej pozostało jeszcze do końca roku szkolnego.
177 - Tyle dni wolnych od nauki jest w całym roku, licząc wszystkie weekendy, święta oraz ferie zimowe i wakacje.
365- Tyle dni trwa cały rok.
Jeżeli macie ochotę możecie podzielić się w komentarzach swoimi szkolnymi doświadczeniami i przeżyciami. W której klasie jesteście? Nowa szkoła czy nadal ta sama? Jak miewa się plan lekcji?
Witajcie!
Nietrudno się domyślić, o czym będą dzisiejsze dyskusje. O naszych skarbach, które czasem chcemy głęboko zakopać, co nie? ;) Akurat, co zabawne, pomysł na ten post zrodził mi się w głowie, gdy myślałam z rozkoszą o 24-dniowej nieobecności mojej ukochanej siostry.
Rodzeństwo jakie jest każdy widzi-(zazwyczaj) każda sztuka posiada 2 ręce, 2 nogi, tułów, głowę. Poza tym dzieli z nami część genów, niekiedy nawet pokój.
Relacje między rodzeństwem są dosyć specyficzne. Osoba, którą znasz od urodzenia-jej lub Twojego. Pamięta, jak głupi byłeś jako dziecko, pamięta Twoje wszystkie wtopy. Na szczęście działa to także w drugą stronę. Wszyscy macie na siebie jakieś haki. Masz ochotę mu/jej czymś dopiec? Masz zamiar wyjawić tajemnicę? Nie możesz, bo zaraz odpłaci się tym samym.
Całe życie słyszysz, że jesteście podobni. Nawet, jeśli tak nie jest. Bo jak to możliwe, żebyś być podobnym do takiej złośliwej kreatury? Dalekie ciotki twierdzą inaczej, bliższa rodzina was porównuje pod względem sukcesów. Czyż to nie irytujące?
Starsze rodzeństwo przypomina Ci w każdym momencie, że jest dorosłe, o wiele bardziej od Ciebie, gówniarza. Młodsze to oczko w głowie rodziców. Nie dość, że musisz się potworem zajmować, to jeszcze wszystko uchodzi mu na sucho i zostaje zwalone na Twój rachunek.
Czasem rodzeństwo jest bardzo przydatne. Gdzie tak dobrze nauczycie się walki wręcz? Nawet bojówka ONRu tak dobrze nie gryzie, pluje, szczypie, szarpie za włosy, drapie, podcina...
Zdarzają się też przebłyski życzliwości-gdy siostra lub brat pomoże Ci posprzątać czy stanie po Twojej stronie, niekiedy nawet bez brania łapówki w postaci słodyczy czy drobnej przysługi.
Prawda jest taka, że skoro już się przeżyło te kilkanaście lat, to nie wyobraża sobie życia bez rodzeństwa ;) Co nas nie zabije, to nas wzmocni, a więź między rodzeństwem jest naprawdę specyficzna i ciekawa. Dobrze mieć kogoś niewiele różniącego się od nas wiekiem-na dobre i na złe ;)
Macie rodzeństwo? Jakie są wasze najciekawsze przeżycia? Jedynacy, brakuje wam brata albo siostry?
Mamy wakacje, większość internautów zapewne gdzieś wyjechała, jednak wciąż liczę na czynny udział grupki stałych czytelników, przebywających z nami. Oczywiście zapraszam również wszystkich tych, którzy w chwili obecnej się nudzą :) Korzystając z brzydkiej pogody i mnóstwa wolnego czasu postanowiłam przygotować dla Was krótki artykuł. Nie jestem mistrzem, jeżeli chodzi o pisanie, więc największą uwagę zwróćcie na przekaz.
Zapewne każdy z Was ma jakąś dziedzinę, która sprawia, że staje się szczęśliwszy - prościej mówiąc - pasję. Dla jednych może to być na przykład czytanie książek bądź zbieranie znaczków, dla innych śpiewanie i rysowanie. Naszym największym błędem jest to, że często próbujemy ukryć prawdziwe zainteresowania na rzecz tych, które są obecnie "cool, trendy i na czasie". Wakacje to idealny moment na rozwój swojego hobby, możemy też odkryć talenty, o których wcześniej nie mieliśmy pojęcia.
Ja od jakiegoś czasu zaczęłam interesować się fotografią. Moje doświadczenie jest zerowe, nie mam super-extra wypasionego sprzętu, ale czerpię z tego radość! Pamiętajcie, że...
Nigdy nie jest za późno na bycie szczęśliwym!
A jakie talenty posiadają nasi czytelnicy? Co lubicie robić w wolnym czasie? Macie pod ręką jakieś swoje dzieła i chcecie się nimi pochwalić? Śmiało, linkujcie! Zachęcam do dyskusji, może znajdziecie kogoś o podobnych zainteresowaniach :) Tymczasem zostawiam Was z kolażem moich amatorskich zdjęć.
Wracam z weną i nowym artykułem ;) Z resztą 4 dni po ważnej dla nas rocznicy.
Dzisiaj o czymś, przez co postrzegamy świat i co pozwala nam go odbierać w nieco uproszczonej, a wręcz ograniczonej i zamkniętej formie. O czym mowa? Tak, o stereotypach, jak widać po tytule posta. Nie trzeba być też magistrem geografii, żeby domyślić się, o mieszkańcach jakiego kraju mowa, drodzy rodacy ;)
Słyszeliście może popularne ostatnio określenie "cebula"? W internecie pojawiało się przy różnych okazjach, poniekąd w postaci mema, bo przecież tak fajnie to było napisać, co nie? Zazwyczaj ktoś pisał "ale cebula", tudzież "polaki cebulaki", gdy na zdjęciu widać było jakieś dziwne zachowanie, wiążące się albo z zachłannością, albo jakąś wtopą, czasem a'la "Faszyn from Raszyn", np: nieśmiertelne skarpety z sandałami. I pisano to z przekonaniem, że na zdjęciu MUSI być Polak, bo gdzieżby na Zachodzie taka cebula? (Btw.: 10 lat temu na koloniach, widząc człowieka w skarpetach i sandałach obstawialiśmy, że to Niemiec.)
Ładowanie sobie czegoś jak najwięcej, bo za darmo albo nieograniczone po uiszczeniu opłaty. My. Polacy, ZAWSZE ogołacamy szwedzkie stoły w hotelach.
Polak to NA PEWNO pijak. Bo jesteśmy na wschodzie, to prawie Rosja, a tam to wódę chleją ze szklanek, to i u nas pewnie też. A propo Rosji-w Berlinie, w całkiem sporych delikatesach był dział z produktami z innych krajów. Było tam jakieś nasze polskie jedzenie-słodycze Wedla, paszteciki, jakieś krówki, a wszystko opatrzone tabliczką "Russland". Żelazna Kurtyna pozostawiła bliznę, powoli blednącą, jednak nadal widoczną.
A wiecie, co jest zabawne? Że takich stwierdzeń zazwyczaj nie słyszę od ludzi z innych krajów, tylko od własnych rodaków. I tutaj można wrzucić kolejny stereotyp, który jest niestety dość bliski prawdzie: lubimy narzekać. Ale czy to tyczy się tylko naszego narodu? Czy na przykład Amerykanie, procesujący się o dosłownie wszystko (co za tym idzie posiadający też najlepszych prawników na świecie) różnią się od nas? To raczej ludzka cecha, a jej nasilenie w którymś miejscu świata czy o jakiejś porze trudno stwierdzić.
Ogólnie, że tak powiem "robienie do własnego gniazda" jest dość częstym zjawiskiem i świadczy o ograniczeniu umysłowym. Człowiek, to człowiek-owszem, w różnych częściach świata są różne kultury, państwa były w rożnych sytuacjach politycznych, ale zachowania ludzkie nadal pozostają takie same. Przypisywanie jakiegoś zachowania danej grupie etnicznej czy narodowościowej to głupota.
Na zakończenie mogę wam przedstawić, co o Polakach myśleli ludzie, których spotkałyśmy z koleżankami w czeskiej Pradze i spytałyśmy o to. Czesi (i nie tylko) twierdzili, że jesteśmy przyjacielscy, gościnni, kulturalni, dobrze wykształceni, a także jeden pan powiedział, że: "jak mówią to słychać tylko „szszszsz” i „czczczczcz”". Może i to ostatnie nie odnosi się do zachowania, ale też jest częstą opinią ;)
Fakt, faktem, że pytałyśmy o to stojąc przed naszymi rozmówcami, więc trudno, żeby mówili o nas negatywnie w naszej obecności, aczkolwiek jedna pani sprzedająca rękodzieło na Moście Karola wyznała nam, że czasem polscy turyści odchodzą z towarem bez płacenia. Z drugiej strony nie zawsze jest pewność, że byli akurat z naszego kraju.
Jaki jest z tego morał? Starajmy się spojrzeć obiektywnie-zaprzeczać powtarzanym stereotypom, ale też nie rozprzestrzeniać samemu złej opinii o sobie. Uwierzmy bardziej w siebie i pamiętajmy, że obcokrajowcy nie widzą w nas tylko "cebuli", ale także całkiem miłych ludzi. Tego się trzymajmy i starajmy się temu dawać potwierdzenie!
Na koniec bonusowo: Polish Nyan Cat ^^
Co myślicie o szerzeniu stereotypów o Polakach? Znacie przypadki, kiedy to nasi rodacy je powtarzają? Słyszeliście jakieś opinie obcokrajowców?
Może ktoś jeszcze pamięta o mym istnieniu? ;) Od jakiegoś czasu przymierzam się do spłodzenia jakiegoś tekstu dla was. Ostatni raz pisałam artykuł n dni temu, aż jestem przerażona. Cóż, nikt nie mówił, że będzie łatwo w klasie maturalnej. Nie tyle brak czasu, co swego rodzaju wyczerpanie psychiczne skutecznie odciągało mnie od twórczej pracy. Zero rysunków, zero dłubania przy vocaloidach, za to wymyślanie odpowiedzi na kiczowate, piorące mózg, pseudo-dotykające spraw społecznych pytania z ustnego angielskiego. Na to cholerstwo czasem po polsku nie da się sensownie odpowiedzieć, najgorsze jest to, że często trzeba obniżać swój poziom umysłowy i iść na łatwiznę, powtarzając puste i naiwne frazy (że niby człowiek człowiek najbardziej zatruwa atmosferę, oczywiście wulkany są niewinne, jak temu niewinnie z krateru patrzy...). Do tego jeszcze matma, geografia, matma, pisanie konspektu, matma, godziny w bibliotece na Koszykowej, matma, zajęcia na UW i na dodatek matma. Tak to się przedstawia w "dziele", w którym się trochę wyżyłam:
Jak ktoś już dotrwał do tego momentu lub ominął początek (zapewne słusznie), to zapraszam do części właściwej.
Post ma taki luźny, raczej pełen bałaganu charakter. W tytule macie wyraźnie napisane "Eviva l'arte!", co po francusku oznacza "Niech żyje sztuka!" i jest jednocześnie tytułem wiersza Kazimierza Przerwy Tetmajera. Wniosek?-Będzie dziś o sztuce. Ale czym jest właściwie sztuka? Pewnie pierwsze, o czym myślicie to obrazy, może jeszcze rzeźby. Potem dochodzi muzyka, teatr... Tylko jak to dobrze zdefiniować?
Czyli z tego wynika, że wszystko może być sztuką. Cool story od znajomej z liceum plastycznego: Nie chciało im się sprzątać, to zostawiali na korytarzach, ogólnie wszędzie, śmieci, odgradzali je taśmą i stwierdzali "o, to instalacja artystyczna!". Przyszła inspekcja z kuratorium, a szkoła miała zapłacić mandat za bałagan.
Co właściwie decyduje o zdefiniowaniu czegoś jako sztuki? W gruncie rzeczy, to my ją definiujemy. Na jakiej zasadzie? Tego, czy nam się coś personalnie podoba? Niekoniecznie, to raczej niezbyt dojrzałe pojmowanie sztuki. Więc może sztuka ma przekazywać głębsze wartości? Ale w takim razie co z pojęciem "sztuka dla sztuki"? Sztuką jest wytwór artysty, tylko pozostaje pytanie, kogo można uważać za artystę. Pani malująca obrazy własną krwią, dziecko robiące obrazek z makaronu, architekta, a może baristę? Czy użytkownika Stardoll?
Często widujemy talenty na tej stronce, ludzie potrafią z mebli tworzyć wszystko, z kosmyków włosów robić własne ubrania czy postaci, robić ciekawe projekty w Stardesign, oryginalnie charakteryzować się. Ale czy to jest sztuką? Ocena należy do nas. Moim zdaniem część z nich można nazwać artystami. Za artystów można uznać też ludzi tworzących reklamy, przecież nie każde są tępe i ogłupiające, niektóre potrafią naprawdę zaskoczyć.
Ważne jest to, że stuka jest pojęciem względnym. Nikt nie może nam narzucać własnej opinii na to, kto jest wybitnym artystą, a kto nie, bo tak naprawdę każdy nim może być.
A co jest dla was sztuką?
Nazwalibyście siebie artystami?
Znacie jakieś przykłady sztuki, o której wartości artystycznej moglibyście polemizować?
Naprawdę? Nie. Chociaż w sumie tego nie wiecie. Przyciągnął was tu chwytliwy nagłówek, jak ten?
|
v
Nie jesteście jedyni. Takie "niespodzianki" trafiają się wszędzie. Tania sensacja opanowuje internet i inne media. Właśnie, internet. Internet źródłem informacji. Praca domowa? Macie znaleźć jakieś informacje, definicję, cokolwiek? Założę się, że sięgacie właśnie do internetu. Bo internet powszechny, wielkie źródło wiedzy, et cetera. Google i jedziemy! A tam trafiacie na miliardy informacji, często różnych, niesprawdzonych. Najlepsze, moim zdaniem, są fora historyczne, gdzie Ci "historycy" spierają się o to, jaka jest PRAWDA. Bo oczywiście byli na miejscu wydarzeń, gonił ich dinozaur i sami siekli Turków pod Wiedniem pod wodzą króla Jana, który podobnież wąsy miał jaśniejsze od tych Piłsudskiego. Wiedzą lepiej, na każdy temat. W internecie każdy WIE LEPIEJ na każdy temat. Każdy macho wie, że jak jakiś facet jest gejem, to na pewno w nocy go zgwałci. Trzeba zapobiegawczo szykanować takiego, a fe! Poza tym każdy, kto ma na zdjęciu profilowym w portalu społecznościowym zdjęcie jako dziecko, na pewno jest dzieckiem. A jeśli nie, to chociaż gimbusem, i tak nie ma prawa głosu. Gender to też. Zła ideologia, a fe! A w ogóle to jesteś z kobietą? To wifi dochodzi Ci do kuchni? Masz na profilowym obrazek z bohaterem anime? Aaa, tych chińskich bajek dla dzieci. Precz!
Co do taniej sensacji. Zauważyliście może coraz więcej linków na Facebooku do jakiś niecenzuralnych obrazków? Albo złośliwych linków do "sensacyjnych" filmików, po których kliknięciu rozsyła wiadomości wszystkim znajomym? Albo wstawianie dosyć przesadzonych zdjęć np: jako link do "10 najgorszych operacji plastycznych" przy czym w galerii, do której prowadzi link nie ma nawet takie zdjęcia?
Sensacja, TANIA SENSACJA. A do tego najniższe instynkty. Bo któż nie zawiesi oka nad słowem "seks"? CIEKAWOŚĆ ludzka, to kolejne świetne narzędzie, do manipulacji. Te testy IQ, horoskopy czy jakieś testy osobowości, których wynik dostaje się po wysłaniu płatnego smsa. Ale żeby tylko, czasem można zostać zasypanym lawiną smsów, płatnych co tydzień jakąś kwotę pieniędzy.
Morał z tego taki, że w internecie prawdy trudno szukać. Zewsząd atakują nas sprzeczne informacje,
a sporo osób próbuje na nas zarobić. Co w takim razie należy robić?
"Nie wierzcie niczemu, co jest napisane w internecie."
Arystoteles
A wy? Co myślicie o takim stanie rzeczy? Dajecie się naciąć?
Dzisiejszy post będzie dość spontaniczny i nietypowy, ponieważ długo szukałam tematu, przy którym mogłabym się bardziej rozpisać, a ponieważ nie mogłam takiego znaleźć, to uznałam, że opiszę Wam coś, co mnie od pewnego czasu dręczy i jestem ciekawa, czy Wy też mieliście takie "rzeczy" w głowie, czy po prostu omijaliście ten temat szerokim łukiem - jak robiłam to ja przez długi czas, aż do pewnego zimowego, chłodnego dnia..
Codziennie szkoła, wstawanie o szóstej rano, gdy jeszcze jest ciemno i bardzo ciężko wygramolić się z łóżka. Spakowałam się do szkoły myśląc: "Kolejny nudny dzień, w nudnej szkole, codziennie to samo. Dlaczego życie nie może być inne?" Ubrałam ciepłe buty, kurtkę, czapkę, szalik i rękawiczki. Zjechałam na dół windą, wychodzę z klatki przerażona zimnym powiewem skierowanym prosto w moją twarz. Aż ciarki mnie z zimna przeszły. A przecież byłam tak grubo ubrana. Poprawiłam nakrycie głowy i wreszcie spojrzałam przed siebie. Staruszka. "Na pewno dobra z niej babcia. Wnuki muszą ją bardzo kochać." Ponieważ była kawałek przede mną szłam przez pewien czas i zastanawiałam się, jak to jest mieć taką fajną babcię. "Dlaczego ja nie mam takiej fajnej babci, która by mnie rozpieszczała i co chwilę pytała, czy nie jestem głodna? Dlaczego nie mogę mieć lepiej?" Znowu patrzę na kobietę. I teraz do mnie dociera w co jest odziana. Miała na sobie zwykły płaszczyk. A ja marzłam w grubej kurtce. Kieruję wzrok niżej. Gołe stopy w sandałach. Nagłe uczucie żalu, a zarazem bólu.. Miałam łzy w oczach, bo nie wiedziałam jak mogę jej pomóc. A przecież takich osób na świecie jest bardzo dużo. Często widywałam takie osoby, ale wtedy mnie coś tknęło. Jak mogę temu zaradzić? Nie mogę. Sama nic nie zrobię, mam tylko piętnaście lat. Myślę dalej. "Ile razy naśmiewałam się z takich ludzi? Ile razy słuchałam od znajomych, że "to zwykłe żule a skończyli na ulicy przez alkohol", potakując tylko grzecznie głową?" Tak się zamyśliłam, że nawet nie zauważyłam kiedy staruszka skręciła w inną uliczkę. Postanowiłam kilka rzeczy. Teraz, zawsze, kiedy widzę jakiegoś żebraka na mieście, daję mu chociaż te dwa złote. Okej, powiecie "wyda na wóde". A co jeśli on naprawdę jest głodny? Wiem, są organizacje pomagające takim ludziom, ale nie dla każdego starcza miejsca. Nie rozumiem jak można przejść obojętnie obok takiej osoby i nawet na nią nie spojrzeć, a jeśli już to z pogardą.
Spotkałam się kiedyś z jeszcze jedną sytuacją. Siedziałam na ławce koło bloku i czekałam na koleżankę. Słyszę charakterystyczny dźwięk puszki. Jakiś mężczyzna, ubogo ubrany wiezie wózek w którym są same reklamówki (z puszkami). Wszedł do pomieszczenia, w którym się znajdują kontenery, a wózek zostawił przed metalowymi drzwiami. Patrzę, podbiega grupka gówniarzy (10,11 lat) i przewracają wózek, wszystkie puszki się wysypują na ulicę. Właściciel wózka wychodzi z kontenera, ale nikogo nie zastaje. Rozgląda się nerwowo, kuca i zaczyna zbierać dziesiątki puszek, które bezczelnie ktoś mu rozrzucił po ulicy. Dobra, dla nich może śmieszne, bo "żul" będzie musiał znów zbierać. Przecież jest zwykłym śmieciem. A czy ktoś pomyślał, jak ten człowiek musi mieć ciężko? Że być może te puszki to jego pieniądze na zwykły, suchy chleb? Nie.
Jaki z tego morał?
Ja na pewno zrozumiałam wiele rzeczy. Zaczęłam udzielać się w szkole w takiej "organizacji" pomagającym biednym rodzinom, a ciuchów, których już nie używam nie wyrzucam do specjalnych kontenerów, tylko kładę w siatkach do zsypów. Dlaczego? Ponieważ więcej niż połowa ubrań które się wrzuca do koszy przeznaczonych na ubrania trafia do second handów. Uznałam, że jeśli położę je tam, gdzie "oni" mogą czegoś szukać, ktoś zyska w ten sposób coś ciepłego na zimę. Zaczęłam szukać więcej informacji o tym, jak można im pomóc i wtedy trafiłam na filmik z serwisu YouTube dość znanego faceta - Sylwestra Wardęgi (nazywa się "testerem policjantów" i robi różne przeróbki filmowe np. z Samarą Morgan czy Slendermanem). Ponieważ od dawna go subskrybowałam włączyłam filmik i spodziewałam się, że będzie w nim naśmiewał się z ubogich. Pomyliłam się, sami zobaczcie:
Tak wiem, mi też to wyglądało na fejk, ale obejrzałam making of z tego filmu i wszystko stało się jasne. Uważam, że naprawdę warto pomagać innym. Nie tylko ze względu na nich, ale też na siebie. Nic nie uszczęśliwia tak, jak uśmiech drugiej osoby.
Podziwiam ludzi, którzy dają coś biedniejszym, a Wy?
Pomyślałam, że dzisiejszy nudny, stardollowy dzień możemy wzbogacić sylwestrowo-noworoczną dyskusją. Wszystkich chętnych zapraszam do czynnego udzielania się! :) Macie jakieś plany na Sylwestra?
Jak podsumowalibyście ten rok, był dla Was pomyślny czy wręcz przeciwnie?
Dzisiejszy post będzie dotyczył (jak sam tytuł mówi) sylwestra. Z początku chciałam pisać o tradycjach świątecznych itd., ale po rozmowie z Anią (która mi podsunęła ten pomysł :)) uznałam, że jednak wybiorę sylwestra, skoro Ona już o świętach coś napisała. Zapraszam do czytania!
Sylwester - ostatni dzień roku w którym balujemy, świętujemy i wydajemy masę pieniędzy na fajerwerki. Dzień,
a właściwie noc z 31 grudnia na 1 stycznia w którą życzymy sobie wszystkiego najlepszego w nadchodzącym roku, zdrowia, pomyślności i masę, masę szczęścia. W każdym domu* wyczekujemy co do sekundy, aż wybije 24:00 i stukamy się kieliszkami szampana. Balujemy, tańczymy, słuchamy głośnej muzyki, a Ci starsi upijają się i witają poranek 1 stycznia z mocnym kacem. Ale czy w Polsce zawsze tak było? Postanowiłam poszukać nieco informacji na ten temat i chcę się z Wami nimi podzielić.
Z tego co wyczytałam, kiedyś w Polskich domach Sylwestra nie świętowało się tak hucznie jak dziś. Tradycja związana z witaniem Nowego Roku przez głośne zabawy jest stosunkowo młoda, bo zaczęła się dopiero w XIX wieku i to tylko w bogatych domach. Dawniej ludzie nie wychodzili na żadne imprezy, ale siedzieli w domowym zaciszu wśród najbliższych, a świętowanie przypominało wigilię (z wyjątkiem dzielenia się opłatkiem i postu - obżerano się jak nigdy, również mięsem). Kiedy wreszcie wybiła godzina 24:00 ludzie trzaskali z bicza, aby przegonić stary rok.
Okej, skoro przedstawiłam już Wam jak dawniej wyglądał sylwester, to teraz może aktualne
zwyczaje, które nie są aż tak bardzo znane i możliwe, że nawet o nich nie wiedzieliście. :)
1. Spisywanie na kartkę wszystkich problemów na które się napotkaliśmy w tym roku i spalenie jej - symboliczne uwolnienie się od starych kłopotów.
2. Zadbany, piękny ubiór w sylwestra ma przynieść powodzenie na przyszły rok u płci przeciwnej.
3. Brak sprzątania w ostatni dzień - aby nie wykurzyć z domu szczęścia.
4. Wróżenie z gwiazd - upstrzone gwiazdami niebo symbolizuje pomyślny rok.
5. Zaopatrzenie lodówki i portfela "po pas" - powiedzenie "jaki Sylwester, taki cały przyszły rok".
6. Wróżenie z bąbelków szampana w kieliszku - duże bąbelki - zmiany, zaś małe - spokój i stabilizacja.
7. Nakręcanie zegara, otworzenie okien i drzwi po wybiciu północy - godne witanie nowego roku i żegnanie starego (wraz z nim wypraszamy wszystkie kłopoty i nieszczęścia).
8. Gdy kończy się stary rok trzeba być "na czysto" - długi muszą być pospłacane, zaległe sprawy wyjaśnione, a spory zakończone - dobrze wróży na kolejne dwanaście miesięcy.
9. Ozdobienie domu jemiołą - zapewnia powodzenie w różnych dziedzinach życia.
10. Wkładanie do portfela łuski wigilijnego karpia - zapewni nam, że nie ubędzie nam waluty.
11. Wsypywanie przed balem do butów ziarnka maku - znów powodzenie u płci przeciwnej. :)
Ja nie wiem czy wierzyć w to wszystko - szczerze powiedziawszy aż do dziś nie interesowały
mnie zwyczaje sylwestrowe i o połowie z nich nie miałam pojęcia - ale dlaczego nie spróbować?
No i już tak na sam koniec chcę Wam życzyć WSZYSTKIEGO dobrego w nowym roku, aby był o wiele, wiele lepszy od 2013, zdrówka, hajsu (hehe), każdemu kto nie ma jeszcze swojej drugiej połówki, to aby ją znalazł, miłości, abyście dużo czasu spędzali ze swoją rodziną, kto chce śnieg - śniegu, kto nie chce - nie śniegu, żebyście nie siedzieli tyle w internetach (straaaaszny zjadacz czasu) oraz żeby spełniły się Wasze
najskrytsze pragnienia i marzenia. Szczęśliwego Nowego Roku!
A Wy macie jakieś swoje tradycje sylwestrowe?
Jak spędzacie ten dzień?
Jestem ciekawa, napiszcie koniecznie :)
* chyba w każdym.
- Wyniki konkursu na stylizację -
Na wstępie bardzo dziękuję za taką liczbę prac (22!). Niestety nie mogę nagrodzić każdego z Was i powiem szczerze, że miałam problem z wybraniem zwycięzców, bo jestem strasznie, ale to straaasznie niezdecydowana jeżeli chodzi o stylizacje. Zwycięzców proszę o zgłoszenie się do mojej księgi gości w ciągu
24 godzin - inaczej nagrody przepadną.
1. Spódniczka LE + prezent niespodzianka - Aleksandra0308, chętnie bym się tak ubrała
(z wyjątkiem kokardki na włosach - ale to zawsze można zastąpić czymś innym, nie?). Praca tutaj.
2. Spódniczka Hot Buys + 10 Stardollarów - Asiniek.xD. Praca tutaj.
3. I miejsce 3, którego miało nie być, ale jednak jest! :) - 888kamila - 15 Stardollarów, praca tutaj.
W związku z tym, że święta już za chwilę, chciałabym uraczyć was zwięzłym i czytelnym artykulikiem. Nic nie jest czarno-białe, dlatego poza wymienieniem ewidentnych zalet świąt, chciałabym przy okazji ukazać ich wady. Tym razem będzie niespotykany u mnie przerost formy nad treścią, głównie dlatego, że wszyscy pewnie macie dużo roboty, a tekst zwięzły, z większą ilością obrazków będzie bardziej "na luzie". Zapraszam to zerknięcia! :)
Zalety:
1. Możliwość zebrania się całą rodziną i spędzenia miło czasu.
Święta to czas, kiedy wszyscy wreszcie mają chwilę wolnego. To dobra okazja, żeby spędzić ją z tymi, których nie widujemy tak często, jakbyśmy chcieli. Przy okazji można też zakopać wszystkie topory wojenne i widzieć w ludziach tylko dobro.
2. Okazja do posprzątania
Myślę, że nie jestem jedyna z moją niechęcią do sprzątania na co dzień preferująca artystyczny nieład. Ponarzekam, pomarudzę, ale w końcu ogarnę mój bu*del pożerający przedmioty rządzący się własnymi prawami pokój. I rodzice będą zadowoleni, i będzie można śmiało zapraszać gości. Przy okazji znajdą się zaginione książki, kolczyki, zeszyty :)
3. Przez żołądek do serca
12 potraw na stole. Na dodatek część takich, na które najczęściej czekamy cały rok (jak barszczyk z uszkami <3). Czego chcieć więcej?
4. Prezenty
Może nie tyle radość z ich otrzymywania, ale dawania. Na pewno wiecie, o co chodzi.
5. Wolne!
Po cudownych tygodniach nauki można wreszcie odpocząć (nadrobić nieprzeczytane lektury, porobić arkusze maturalne... ale też pooglądać zaległe filmy, poczytać książki, poświęcić czas na własne hobby :3).
Wady:
1.Wszechobecny pieniądz
Niestety przygotowania do świąt od pewnego czasu polegają na lataniu po sklepach w poszukiwaniu prezentów. A sklepy zacierają ręce, bo w tym czasie mogą nami bardziej manipulować przez te wszystkie wyprzedaże i promocje, a my mniej kontrolujemy wydatki. To samo tyczy się też jedzenia. Jakby w szale kupujemy go zbyt dużo, a później sporo się marnuje.
2. Wyzysk pracowników
Niestety skoro tylu jest klientów w sklepach, musi też ich ktoś obsłużyć. W dzień Wigilii supermarketach pracownicy często bywają do późna. Pracują pod większą presją, muszą "ogarnąć" te wszystkie tłumy, a często ludzie zdenerwowani długim czekaniem w kolejce są dla nich niemili. My nic na to nie poradzimy, to raczej wina pracodawców i kiepskiego egzekwowania praw pracowniczych. Ale prosty gest, uśmiech czy "Wesołych Świąt" może trochę umilić ten ciężki dzień kasjerowi.
3. Materializm
Czyli ogólne szpanowanie prezentami i porównywanie ich między sobą. Nie trzeba chyba dużo tłumaczyć. Żałość.
To chyba tyle narzekania na święta :)
A wy? Co według was jest najlepsze w świętach? A co was denerwuje? Zapraszam do dyskusji.
____________________________________
Chciałam jeszcze od siebie życzyć wam pogodnych, rodzinnych świąt, abyście wybawili się nieźle w Sylwestra i żeby kolejny rok był jeszcze bardziej udany niż ten :) Ania
Przyjaźń damsko-męska. Jej istnienie to kwestia wybitnie sporna. I w sumie nic dziwnego, bo przecież relacje międzyludzkie czasami bardzo trudno określić, w szczególności gdy jest się w naszym wieku-wieku dojrzewania i tak na prawdę jeszcze wiele do odkrycia przed nami. My jednak postaramy się przedstawić 2 skrajnie różne poglądy na tę sprawę. Na koniec będziecie mogli zdecydować, która strona bardziej was przekonała. Zapraszamy do czytania, a później dyskusji! :)
Sara: Dzisiaj moim zadaniem będzie przekonać Was, że przyjaźń damsko-męska jak najbardziej istnieje. Postanowiłam wypisać sobie kilka argumentów dlaczego ja tak uważam (Wy też możecie się wypowiedzieć na ten temat w komentarzach) i przeciągnąć Anię na swoją stronę. Z pewnością jednym z takich argumentów jest wieloletnia znajomość. Myślę, że jeśli dziewczyna z chłopakiem znają się "od piaskownicy" to wiedzą o sobie praktycznie wszystko i świetnie się czują w swoim towarzystwie, że nie wyobrażają sobie, żeby było inaczej.
Ania: Tylko, że jeżeli znają się tak długo, to muszą być do siebie przywiązani. A takie przywiązanie może przerodzić się w miłość. Tak na prawdę nie wiadomo, czy po jakimś czasie któraś ze stron nie przywiąże się za bardzo. Zazwyczaj nie wiemy, w którym momencie zaczęliśmy się z kimś przyjaźnić i tak samo jest też z głębszym uczuciem, jakim jest miłość. W gruncie rzeczy przez naszą rolę, jaką nadała nam natura, jesteśmy stworzeni do dalszej prokreacji i każda znajomość z przedstawicielem przeciwnej płci, teoretycznie powinna do niej prowadzić.
Sara: No, jeśli by brać każdą przyjaźń pod pretekstem, że "na pewno przerodzi się w miłość", to pojęcie "przyjaźń" by nie istniało. Owszem, jedna osoba może zakochać się w drugiej, ale to zależy tylko od nas. Bo jeśli w przyjaźni damsko-męskiej druga osoba odbierze źle "znaki" dawane przez drugą osobę - może się zakochać. Lecz, jeśli na prawdę komuś będzie zależeć na prawdziwej przyjaźni nie wyjedzie do drugiej osoby z tekstem: "a, bo my się znamy już tak długo, tyle o sobie wiemy więc cię kocham".
Ania: Niestety problem jest taki, że natura wyposażyła nas w hormony, które nami sterują.
" Stanzakochaniawiąże się z podwyższonym poziomemfenyloetyloaminy(PEA) idopaminy, powstaniem nowychpętli neuronalnychoraz reakcjami fizjologicznymi na osobę, w której jesteśmy zakochani takimi jakpocenie siędłoni, przyśpieszone bicie serca (wynik działaniaadrenaliny). Te same reakcje wywołuje strach i stres. W nieco ponad połowie przypadków poziomy hormonów wracają do normy w ciągu 3-8 lat (choć mogą również wcześniej) od momentu podwyższenia. W pozostałych przypadkach pojawia się nowy stan równowagi, za który odpowiadaoksytocyna,wazopresynaiserotonina, a który można określić jakoprzywiązanie.
dopamina odpowiada u obydwu płci za "uskrzydlenie",
oksytocyna u kobiet odpowiada za uczucia bliskości i przywiązania - jest ona wydzielana m.in. w trakcie orgazmu, przy porodzie, przy karmieniu piersią,
wazopresyna odpowiada za bliskość i przywiązanie u mężczyzn. " - Wikipedia
Czasami trudno zapanować nad naszymi uczuciami czy je określić właśnie przez te buzujące hormony. Twoja świadomość może wiedzieć, że przytulasz się do przyjaciela, natomiast ciało może uważać, że to potencjalny ojciec Twoich dzieci.
Sara: No, niby tak, ale przecież jeżeli ma się przyjaciela przeciwnej płci to można nadal szukać swojej drugiej połówki. Przyjaźń damsko-męska w ogóle w tym nie przeszkadza, a wręcz przeciwnie. Takie osoby są "oswojone" z niektórymi sytuacjami, co może być bardzo pomocne w faktycznym związku.
Ania: Tak, ale nie wyklucza to możliwości kochania dwóch osób na raz. Owszem, może być to inny rodzaj miłości, ale miłość sama w sobie jest pojęciem abstrakcyjnym, trudnym do zdefiniowania. Wystarczy spojrzeć na te wszystkie znane z książek czy filmów trójkąty miłosne. Bella x Edward + Jacob albo Hermiona x Ron + Harry. Teoretycznie Meyer i Rowling zakończyły w swoich książkach wątki miłosne, jednak fani do tej pory są skłonni tworzyć różne konfiguracje tych związków (łącznie z jednopłciowymi :D). To oznacza, że sami nie są do końca przekonani co do istnienia takich przyjaźni.
Sara: Tyle, że książka, a życie realne to wielka różnica. W książce bohaterowie to zwykłe pionki autora, a w życiu rzeczywistym każdy decyduje o sobie. I jak już wcześniej mówiłam: jeżeli przyjaźń jest prawdziwa i obu osobom na niej zależy - może przetrwać aż do grobowej deski bez żadnych wątków miłosnych. Trzeba tylko chcieć. I owszem jest to bardzo trudne przez hormony, o których wspomniałaś, ale nie jest to niemożliwe.
Podsumowanie:
Ania (nie istnieje):
Naszym funkcjonowaniem kierują hormony i uczucia zależą od nich. Trudno jest się przeciwstawiać naturze. Poza tym w przypadku związków międzyludzkich nie wiemy, jakie one mają charakter, nie wiemy też, co tak na prawdę czuje druga osoba. Jesteśmy przecież stworzeni do prokreacji, więc zawsze może tkwić w nas podświadomie przekonanie, że osoba przeciwnej płci jest potencjalnym partnerem.
Sara (istnieje): Reasumując moim zdaniem przyjaźń damsko-męska jak najbardziej istnieje. Wystarczą dobre chęci i silna wola oraz zaufanie. Ja sama przyjaźnię się z dwoma "facetami" i nie wyobrażam sobie, żeby mogło być inaczej. Razem z moją przyjaciółką i nimi tworzymy świetną paczkę, a para między nami by mogła to po prostu zepsuć. Jesteśmy świetnie ze sobą zgrani, możemy na siebie liczyć i jestem pewna, że tak zostanie.
Mamy nadzieję, że przyjemnie wam się czytało. Kwestia nie została rozstrzygnięta, ale możecie zadecydować, kto Was bardziej przekonał:
Witajcie!
Jakiś czas temu pytałyśmy was o pomysły na debatę. Wybrałam te, które najbardziej się nadawały. Pozostałe są także niezłe, ale trudno w nich wyodrębnić jakieś przeciwne stanowiska, dlatego lepiej je wykorzystać na zwykłe artykuły. A oto wybrane tematy:
-Naturalne piękno czy poprawianie urody?
-Książki-czy ekranizacje je wypierają?
-Czy powinniśmy kierować się stereotypami?
-Czy istnieje przyjaźń damsko-męska?
Wkrótce opracujemy jeden z nich, osobiście mogę nad tym usiąść w sobotę, reszta zależy od Sary.
Bardzo wam dziękujemy za pomoc i mam nadzieję, że pierwszy artykuł z tej serii przypadnie wam do gustu :)
Razem z Sarą planujemy wprowadzić coś nowego do naszego działu. Jako, że obie jesteśmy zaangażowane w pisanie dyskusji, stwierdziłyśmy, że warto zrobić coś wspólnie. Ciekawym rozwiązaniem byłaby debata. Zadawana byłaby teza, a każda z nas musiałaby się opowiedzieć po jednej stronie (niezależnie od własnych przekonań) i przygotować dla niej argumenty. Pod koniec wybralibyście, która strona do was bardziej przemawia pod względem argumentów. Coś, jak debata oksfordzka. Miałoby to na celu poruszenie ciekawych, czasem kontrowersyjnych tematów, poszerzenie horyzontów i wyrobienie obiektywnego spojrzenia na świat. Do takiej debaty potrzebne są przede wszystkim dobre tematy. Jako, że moje pomysły szybko przychodzą i szybko odchodzą, zdołałam na tę chwilę złapać tylko 2: -Internet-nieograniczone źródło wiedzy czy ogłupienia? -Naturalne piękno czy poprawianie urody? Dlatego chcemy w tej kwestii spytać was o zdanie. Czy macie jakieś tematy, które chcielibyście poruszyć? Kwestie, o których trochę rozmyślaliście i które może was nurtowały albo nadal nurtują? Lub po prostu inne, genialne pomysły? W komentarzach możecie zrobić wielką burzę mózgów. Wystukać na klawiaturze, co wam mózg za pośrednictwem neuronów do palców przekaże. Rozważymy każdą propozycję! :) Z góry dziękujemy za zaangażowanie, w końcu bez was nie byłoby tego działu.
Na wstępie chcę Wam i Dominice bardzo, ale to BARDZO podziękować za to, że mogę tutaj nadal pisać. Niby te 31 osób to "nic" w porównaniu z niektórymi osobami z ankiety, ale dla mnie naprawdę dużo znaczy pisanie tutaj i jestem szczęśliwa, że tak miło mnie tutaj przyjęliście. Ale do rzeczy: dzisiejszy temat - hejterzy.
Tzw. ANONIMOWE hejterstwo jest chyba w internecie od zawsze, ale przez ostatnie lata - jak mi
się zdaje - się nasiliło. Wybijesz się w jakieś dziedzinie = hejt, zrobisz coś, za co Cię będą wszyscy
chwalić = hejt, zdobędziesz wielu przyjaciół na jakimś czacie internetowym = hejt, staniesz się
"popularniejszy" = hejt. Kurdę, praktycznie czego nie zrobisz = hejt. A dlaczego? Sama nie wiem,
ale opiszę Wam jak wygląda to z mojej strony.
Ja jestem osobą raczej poważną - a przynajmniej staram się taką osobą być. Owszem, zdarzają mi się głupawki itd., ale z umiarem. I teraz całkiem serio: nigdy nikogo nie hejtowałam i nie zamierzam tego robić. Dlaczego? Co mi z tego? Ktoś coś osiągnie, a ja sobie wejdę w komentarze (lub nawet napiszę do takiej
osoby, bo przecież jestem anonimowa, nie?)i napiszę list, KTÓRY NA PEWNO GO PORUSZY:
"Hmm.. to co robisz to guwno. I ty terz jestes guwnem. Nic nie osiongniesz w rzyciu bo jestes
debilem. hahaha ale ci pojechalam, rze cho cho. teras pewnie siedzisz pszed komputerem i
zalewasz klawiature lzami, co? Ha! rodziece cie wogule kochajom? bo mi sie nie wydaje.
i zobacz w lustro haha jaki paszór z cb."
(Tak, zaleję klawiaturę łzami, ale to tylko i wyłącznie przez Twoją ortografię).
I do cholery co mi z tego? Nie wiem, może chciałam podwyższyć swoją samoocenę? Wracając do tematu -
- nie hejtuję. Jeżeli coś mi się nie podoba w pracy kogoś - to mówię to w normalny sposób, albo nie mówię w ogóle, bo wiem, że ta osoba się starała i zrobi jej się przykro jeśli teraz ją skrytykuję. Jeśli już krytykuję wygląda to mniej-więcej tak: "Kasiu, popraw to i to, to będzie dobrze. Następnym razem zwróć uwagę na to i na to, bla, bla, bla" i wtedy rzeczywiście widać efekty. Dlaczego wszyscy nie potrafią ze sobą rozmawiać kulturalnie i mówić wprost co im się nie podoba? Przecież takie wyzywanie do niczego dobrego nie prowadzi, a czasem warto porozmawiać z kimś w kulturalny sposób, stając twarzą w twarz.
Wróćmy do samego hejtowania. Ja się naprawdę zastanawiam po co ludzie tak hejtują. I to jeszcze z anonima, bo nie mają odwagi się przyznać kim są - bo by sami zostali zhejtowani(?). Zaraz. Jaki w tym sens? Hejtuję, ale sam się boję, że mnie zhejtują. TO NIE MA SENSU. Więc po co ludzie to robią? Ja nie mam pojęcia, więc poszukałam odpowiedzi w internecie - w końcu można w nim znaleźć wszystko, huh? Nawet zdjęcie majtek swojej babci - co też jest irytujące, że wystarczy wpisać jedno hasło w Google i od razu masz odpowiedź na swoje pytanie.. Ale o tym kiedy indziej. Jak odpowiedziało Google:
- "Moim zdaniem tacy ludzie hejtujący z anonimka nie mogą samych siebie docenić więc szukają
problemu tam gdzie go nie ma i hejtują ludzi, których nie powinni bo sami o sobie nie mogą
powiedzieć nic dobrego dlatego też czepiają się innych. "
- "Boją się powiedzieć komuś coś prosto w twarz,więc robią to w necie za osłoną anonimowości."
- "Ponieważ są słabi, dowartościowują się szukając słabszych od siebie."
Natknęłam się również na filmik z Youtuba dot. hejterstwa na tym właśnie serwisie.
(Jeśli macie ochotę - posłuchajcie. Chociaż film jest stworzony typowo pod hejterów youtubowych,
można go porównać też pod inne sytuacje - nie koniecznie związane z serwisem yt).
Więc reasumując - hejerzy hejtują, żeby się dowartościować, a robią to z anonima, ponieważ boją się, że sami zostaną zhejtowani i wtedy będzie im bardzo przykro. Hejterzy są to takie typowe "gimbusy". I nie chcę tutaj obrazić żadnego gimnazjalisty - sama jestem w trzeciej klasie, ale "gimbus" to ktoś, kto nie potrafi się normalnie zachowywać w towarzystwie innych. (W mojej szkole typowy gimbus, to osoba która wszystkich dookoła obraża, a na przerwach wychodzi gdzieś za krzaki i wyciąga fajkę, której nawet nie potrafi zapalić, myśląc, że jak się "zaciągnie" to jest dorosła, a jak ją przyłapią biega między ludźmi i gada "o kur**, ale mam przypał. Ta dzi*** z fizyki mnie przyłapała. Co ja teraz zrobię?) Myślę, że hejterzy ciągle czepiają się innych, bo nie potrafią zająć się własnym życiem, albo go po prostu nie mają, bo nie robią nic innego tylko siedzą przed komputerem i myślą jak komuś "dokopać" lub sprawić przykrość.
Ile razy byliście świadkami hejterstwa?
A może sami hejtujecie? Jeśli tak - napiszcie jaki Wasz w tym cel.
...i wpadłam całkiem przypadkiem na ciekawy pomysł. W gruncie rzeczy moja sytuacja skłoniła mnie do przemyśleń na ten temat. Mianowicie chodzi mi o pewne zjawisko. Zjawisko często spotykanie, w internecie nawet w szczególności.
Wiecie już, o co chodzi?
No właśnie. Mówienie jednego, najczęściej robienie z siebie ofiary po to, by ktoś temu zaprzeczył. Najczęstsza postać tego zachowania to wstawianie zdjęć na Facebooka, raczej przez dziewczyny (u chłopaków tego nie zauważyłam). Oczywiście na zdjęciach są na maksa wypindrzone, w dopracowanej stylizacji, ustawione w ładnej pozie, a z podpisem "Ojejku, z zaskoczenia, jaka ja brzydka!". "To po co to wstawiasz?"-myślę sobie, jednak nie piszę tego, bo wiem, że walka ze "słit bff" dziewczyny, które oczywiście dały like'a do zdjęcia i miliard razy napisały, jaka to ona piękna jest, to działanie z góry skazane na porażkę.
Na pewno osoba ze zdjęcia chciała podwyższyć sobie samoocenę. Byłabym w stanie to zrozumieć, gdyby miała ją za niską, ale zazwyczaj takiej osoby wręcz przeciwnie-mają wysoki jej stopień i chciwie pragną więcej. Szkoda, bo upadek z wysokości bardziej boli.
A komentatorzy? Czy nie widzą w takim zachowaniu pewnej manipulacji? Chcą udowodnić swoją sympatię. Tylko dlaczego przez internet i w postaci takiej szopki? Ja nie mam potrzeby pokazywania moim przyjaciołom jak bardzo ich lubię przez Facebooka. Jestem świadoma, że różne są relacje międzyludzkie, ale tolerancja nie wymaga akceptacji, więc nadal uważam, że to dość puste.
Drugim przypadkiem, zapewne bardzo wam znanym, jest użalanie się przed i po sprawdzianach . "Aaa, nie uczyłem się, dostanę pałę", "Boże, schrzaniłam ostatnie zadanie, a w pierwszym trudno mi było coś napisać i jeszcze...blablabla", "O jejku, piątka?!". Albo takie osoby mają naprawdę małe pojęcie o poziomie swojej wiedzy, albo chcą ukryć fakt, że siedzą nad książkami i maniakalnie kują. Jeżeli ktoś uważa, że nie jest dobry w jakimś temacie, a uda mu się nieźle napisać pracę, to może świadczyć o jego inteligencji (nie mylić z mądrością, oczytaniem, wykuciem). W takim razie udawanie, że nic się nie umie, wiedząc że jest inaczej, może prowadzić właśnie do stworzenia pozorów, że jest się bardziej utalentowanym, niż w rzeczywistości. Czyli znów wszystko sprowadza się do podbudowywania swojego ego.
A co z dystansem do siebie?
Jeżeli ktoś nie mówi za często o swoich zaletach, jest skromny. Jeżeli wskazuje na swoje wady i nie wstydzi się ich, jest z nimi oswojony, to ma dystans do siebie. Jak poznać, że ktoś jest szczery w kwestii swoich wad, zalet i możliwości? Przede wszystkim nie pisze przesadnie. Jeśli ktoś powie ze śmiechem, że nie potrafi grać w piłkę i zrobi to raz, to raczej nie mówi tego, żeby wzbudzić litość. Osoba powtarzająca w kółko, że czegoś nie potrafi, mówiąca to z żalem, po prostu "jęcząca" chce najzwyczajniej w świecie zwrócić na siebie czyjąś uwagę, zmusić do zaprzeczania. W sumie gdy po raz kolejny słyszymy to samo, wolimy zaprzeczyć, z nadzieją że już więcej nie będziemy musieli tego słuchać.
Myślę, że im bardziej kogoś znamy, tym lepiej potrafimy poznać jego zamiary. Jest to kwestia wyczucia i znajomości charakteru.
Co z tym robić?
Jak wiadomo każdy jest inny i nie możemy oczekiwać od innych ludzi, że będą się zachowywać tak, jak chcemy. Jeżeli denerwuje was takie zachowanie, albo ignorujcie, albo powiedzcie kulturalnie, ale dobitnie, co myślicie. Ze wstawiania zdjęć "jestem brzydka!" zapewne niektórzy po pewnym czasie wyrosną, bo to poniekąd kierowane jest trendem internetowym, ale jeżeli chodzi o przypadek nr 2, podobne sytuacje mogą zdarzać się przecież w życiu dorosłym-w pracy. Wtedy najlepiej uświadomić kogoś, jakie ma zalety, a jeśli to do niego nie dotrze, uznać to za hipokryzję i konstruktywnie skrytykować, licząc na to, że się opamięta choć trochę.
Dzisiaj postanowiłam napisać o czymś, co jest z nami praktycznie wszędzie od bardzo dawna - muzyka. Chwila. Od jak dawna? "Muzyka człowiekowi towarzyszy już od jego pojawienia się na Ziemi. W czasach prehistorycznych grano na muszlach i piszczałkach wykonywanych z kości. Muzyka towarzyszyła tańcom i ceremoniom religijnym, a w starożytnych: Mezopotamii, Egipcie, Indiach, Chinach i Grecji słuchano muzyki również dla przyjemności."
Na świecie istnieje siedemnaście głównych gatunków muzycznych (te najczęściej słuchane) i wiele, wiele więcej ich podkategorii(!): blues, country, disco polo, elektroniczna, filmowa, folk, grindcore, hip-hop, jazz, metal, pop, punk, reggae, rock, soul, taneczna i światowa. (Jeżeli jakąś pominęłam, bardzo przepraszam).
Muzykę słuchamy aby poprawić sobie humor, wyleczyć smutki, dla zabawy, przyjemności albo po prostu w gronie znajomych. Dźwięki towarzyszą nam w drodze do szkoły, pracy, a nawet w czasie letniego spaceru.
I tylko od nas zależy jaki typ muzyki sobie wybierzemy. (Dużo zależy od nastroju).
Jedni wolą posłuchać dobrego metalu, a drudzy - popu, który jest chyba jednym z
najczęściej granych w samochodowym radiu lub na znanych programach telewizyjnych.
Teraz wezmę pod lupę trzy gatunki muzyczne: pop, rock i discopolo. Zacznę od tego pierwszego.
POP: Często style popowe są "łagodniejszymi" odmianami pierwotnych stylów wyrosłych z różnych odmian muzyki rozrywkowej (nie tylko rockowej), lub kombinacjami tych odmian tak zestawianymi, aby usunąć brzmienia nietolerowane w danym momencie przez większość potencjalnych słuchaczy, oraz aby zachować brzmienia, które są aktualnie modne. ogólnie muzyka popularna, termin ten jest jednak wieloznaczny, w najszerszym sensie oznacza każdy rodzaj
muzyki rozrywkowej, niezależnie od jej charakteru. Przykładem takiej muzyki może być Miley Cyrus:
ROCK: wszystkie style rockowe charakteryzują się brzmieniem opartym na różnego rodzaju gitarach (zwykle elektrycznych, elektrycznych basowych) i perkusji, z wyraźnie zarysowanym rytmem i śpiewem, wywodzącym się z bluesa, oraz sposobem wolnej improwizacji w trakcie grania utworów, wywodzącym się z jazzu. Ogólna nazwa całego szeregu stylów muzycznych, wywodzących się z rock and rolla oraz rhytm and bluesa i bluesa. Sama nazwa "rock" jest właściwie skrótem od "rock and roll", choć można uznawać owe dwa pojęcia za odmienne od siebie gatunki muzyczne. Przykład - Linkin Park:
DISCO POLO: gatunek muzyki popularnej, powstały w Polsce w latach 80. XX wieku, w początkowym okresie istnienia znany jako muzyka chodnikowa. Gatunek przyniósł popularność w latach 90. XX wieku, z czego największą odniósł w latach 1995-1997. Potem nastąpił stopniowy spadek popularności tego gatunku muzyki, co doprowadziło do upadku tego gatunku muzyki na początku XXI wieku. Odrodzenie tego gatunku muzyki nastąpiło w 2007 roku i od tego momentu disco polo z roku na rok ponownie uzyskuje popularność. No i przykładem tutaj jest piosenka chyba wszystkim znana, stety lub niestety:
A Wy czego słuchacie? :) Gdzie jeszcze jest z Wami muzyka?
Zanim zacznę na temat, pokrótce jeszcze się przedstawię. Mam na imię Ania, na Stardoll można mnie znaleźć pod nickiem Anika6. Za ok 4,5 miesiące skończę 18 lat (tak, ciągle liczę :d). Co do zainteresowań, to uwielbiam mangę i anime, granie w karty, włóczenie się po mieście z kawą, lubię też matematykę. Jeśli ktoś chciałby ma podobne zainteresowania i chciałby pogadać, albo po prostu chciałby pogadać, to zapraszam :) Przejdźmy jednak do meritum.
_______________________________________________
Tolerancja. Każdy zna to pojęcie i wie mniej więcej, co ono oznacza. Zapewne w szkole, gdzieś na lekcji polskiego przewinęła wam się tematyka związana z tolerancją. Jaka jest jej definicja?:
"tolerancja [łac. tolerantia ‘cierpliwość’, ‘wytrwałość’], socjol. postawa zgody na wyznawanie i głoszenie poglądów, z którymi się nie zgadzamy, oraz na praktykowanie sposobu życia, którego zdecydowanie nie aprobujemy, a więc zgody na to, aby zbiorowość, której jesteśmy członkami, była wewnętrznie zróżnicowana pod istotnymi dla nas względami."
Aby wam to uprościć podam przykład: Wasza przyjaciółka jest niezmiernie roztrzepana. Ubiera się dosyć niechlujnie, robi wszystko na ostatnią chwilę. W gruncie rzeczy dobrze jej się z tym żyje, bo najlepiej pracuje pod presją. Wy jesteście jej przeciwieństwem-zawsze wszystko schludnie, na czas. Przez to dziewczyna wydaje się wam zupełnie dziwna, inna niż wy. Jednak nie ganicie jej za to. Rozumiecie, że ona po prostu taka jest i ma prawo żyć, jak chce. Oczywiście gdy mówi się o tolerancji, często chodzi o tolerancję religijną lub rasową, aczkolwiek jest ona tak naprawdę obecna w każdym aspekcie naszego życia.
Wszystko wydaje się takie proste-dajmy ludziom wolność, oni mają własny sposób na życie. No tak, tylko że raczej pod tolerancje nie podchodzą mordercy, terroryści, złodzieje i inni, którzy działają na szkodę społeczeństwa, a nawet po prostu jednostek. Jak przeczytamy dalej:
"Wyjątkami są jedynie sytuacje, w których owe postawy zagrażają bezpieczeństwu osób oraz ich mienia (tolerancja nie rozciąga się więc np. na zabójców, gwałcicieli czy złodziei)"
To raczej oczywiste, że nie będziemy tolerować kogoś, kto zagraża naszemu mieniu, zdrowiu czy nawet życiu. Ale z tą kwestią wiąże się inna, czasem poruszana np.: przy tematach związanych z homoseksualistami-tolerancja nietolerancji. "A bo to są pi**dolone pe*ały! Jak ja ich nienawidzę!!!!! Mam do tego prawo, to wy jesteście nietolerancyjni, bo mnie nie tolerujecie!!!!!!!1111oneoneone"
"nietolerancja-brak szacunku, wyrozumiałości dla cudzych przekonań, poglądów i postaw, jeśli różnią się one od własnych; łączy się z reguły z ich negatywną oceną oraz potępieniem."
Czy przeciwdziałanie nietolerancji jest w takim razie nietolerancją?
Na to pytanie ciężko mi odpowiedzieć. Osobiście uważam, że brak tolerancji jest szkodliwy dla relacji międzyludzkich i nie powinno się go o tyle tępić, co starać mu zapobiegać, uczyć ludzi szerszego spojrzenia na świat.
A wy? Co o tym myślicie? Jesteście tolerancyjni? Spotkaliście się kiedyś z ekstremalnym przypadkiem nietolerancji? Czy można mieć prawo do nietolerowania nietolerancji?
